Msze Św.

niedziele:
7:00, 9:00, 10:30, 12:00, 13:15 - od IX do VI, 18:00
8:00 - w kaplicy szpitala im. św. Jana Pawła II
10:00 - w kaplicy na cmentarzu

dni powszednie:
6:30, 7:00, 17:30, 18:00

soboty:
6:30, 7:00, 7:30, 18:00

święta kościelne:
6:30, 7:00, 9:00, 18:00


Nabożeństwa okolicznościowe zależne od okresu roku liturgicznego:

Roraty
6:30

Gorzkie Żale
niedziela 17:15

Droga Krzyżowa
piątek
17:00 - ogrody (dorośli); kościół (dzieci)
18:30 - młodzież i dorośli

Nabożeństwa Majowe
18:00

Nabożeństwa Czerwcowe
18:00

Nabożeństwo Różańcowe (październik)
18:00

Nowenna do św. Józefa
środa 17:30

Nowenna do NMP Nieustającej Pomocy
środa 18:00

Spowiedź Św.

przez cały tydzień:
w czasie każdej Mszy Św.

w I piątek miesiąca:
od 17:00

Chrzest Św.

Sakrament chrztu w naszej wspólnocie Parafialnej udzielany jest we wszystkie niedziele każdego miesiąca, o godzinie 13.00 podczas Mszy Świętej, którą celebruje się w intencji dzieci i ich rodzin. 

Rodzice którzy pragną, aby im dzieciom został udzielony Sakrament Chrztu powinni zgłosić się osobiście (formalności nie mogą załatwiać osoby trzecie, które nie są prawnymi opiekunami dziecka,  np. dziadkowie) tydzień przed planowana data uroczystości w Kancelarii parafialnej z kompletem dokumentów:

  • Akt urodzenia z USC
  • Zgoda na chrzest, z Parafii zamieszkania Rodziców, jeśli nie zamieszkują (miejsce zameldowania nie ma znaczenie formalnego – liczy się faktyczny pobyt) na terenie naszej Parafii.
  • Informacjami dotyczącymi Rodziców chrzestnych (imię nazwisko, adres zamieszkania, wiek) oraz zaświadczeniami, iż wybrani Rodzice chrzestni nie mają przeszkód, aby pełnić w Kościele katolickim tę godność.  Przypominamy Rodzicom, iż powyższe zaświadczenia Rodzice chrzestni mogą otrzymać w Parafiach swojego zamieszania (miejsce zameldowania nie ma znaczenie formalnego – liczy się faktyczny pobyt).

Osoby ubiegające się o zaświadczenia umożliwiające pełnienie godności Ojca Chrzestnego lub Matki chrzestnej powinny zgłosić się do Kancelarii parafialnej wyłącznie osobiście.

Zaświadczenia powyższe mogą uzyskać osoby faktycznie zamieszkujące na terenie naszej Parafii, wierzące i praktykujące, które przyjęły już Sakrament Bierzmowania oraz charakteryzują się odpowiednią kondycją moralną, tzn. są osobami wolnymi lub w sakramentalnych związkach małżeńskich (osoby żyjące w konkubinatach i związkach niesakramentalnych – tylko po ślubie cywilnym, nie mogą uzyskać zaświadczenia o którym mowa).

Osoby zamieszkujące za granicą – nawet jeśli zameldowane są  na terenie naszej Parafii,  wszystkie dokumenty, o których mowa powyżej załatwiają w parafii swojego zamieszkania i praktyk religijnych.

I Komunia Św.

UWAGA: OD TEGO ROKU SZKOLNEGO I KOMUNIA ŚWIĘTA UDZIELANA BĘDZIE DZIECIOM W KLASIE III SZKOŁY PODSTAWOWEJ.

Zgodnie z odpowiednimi ustaleniami Konferencji Episkopatu Polski poszczególne sakramenty człowiek należący do wspólnoty Kościoła Katolickiego powinien przyjmować w swojej parafii zamieszkania. Tylko w sytuacjach wyjątkowych Proboszcz może wyrazić zgodę na przyjęcia sakramentu w innej parafii, niż własna.

Rodzice posyłający swoje dzieci do Sakramentu Komunii Świętej powinni uzyskać w Kancelarii parafialnej deklaracje zgłoszenia i po jej wypełnieniu przekazać ją księdzu odpowiedzialnemu za I Komunię Świętą. Rodzice kierowani odpowiedzialności za religijne wychowanie swoich dzieci powinni współpracować z katechetami w procesie dobrego przygotowania dzieci do  wydarzenia, jakim jest w świetle wiary Pierwsza Komunia Święta.

Rodzice, którzy z racji niezależnych od nich muszą posłać dziecko do I Komunii Świętej w innej Parafii, powinni zgłosić się do Kancelarii Parafialnej i uzyskać id Księdza Proboszcza pisemną zgodę.

Bierzmowanie

Zgodnie z odpowiednimi ustaleniami Konferencji Episkopatu Polski poszczególne sakramenty człowiek należący do wspólnoty Kościoła Katolickiego powinien przyjmować w swojej parafii zamieszkania. Tylko w sytuacjach wyjątkowych Proboszcz może wyrazić zgodę na przyjęcia sakramentu w innej parafii, niż własna.

Osoby które maja pragnienie przyjęcia Sakramentu Bierzmowania i dorosły do tego pod względem własnego rozwoju duchowego, powinny zgłosić się do Kancelarii Parafialnej z aktem chrztu.

Uczniowie gimnazjów przyjmują ten sakrament w 3 klasie po przygotowaniu intelektualnym i duchowym trwającym przez cały rok szkolny, a potwierdzonym w indeksach, które młodzież otrzymuje w swojej Parafii.

Małżeństwo

REZERWOWANIE DATY ŚLUBU ODBYWA SIĘ WYŁĄCZNIE OSOBIŚCIE W KANCELARII PARAFIALNEJ NA ROK PRZED PLANOWANYM TERMINEM ZAWARCIA ZWIĄZKU MAŁŻEŃSKIEGO.

NUPTURIENCI PRAGNĄCY ZAWRZEĆ SAKRAMENTALNY ZWIĄZEK MAŁŻEŃSKI W KOŚCIELE KATOLICKIM, WINNI NA 3 MIESIĄCE (!!!) PRZED PLANOWANA DATĄ ŚLUBU, ZGŁOSIĆ SIĘ OSOBIŚCIE DO KANCELARII PARAFIALNEJ, Z KOMPLETEM NASTĘPUJĄCYCH DOKUMENTÓW:

  • DOWODY OSOBISTE (DOTYCZY OSÓB POSIADAJĄCYCH OBYWATELSTWO RP)
  • ŚWIADECTWA CHRZTU NARZECZONEGO I NARZECZONEJ DO ZAWARCIA MAŁŻEŃSTWA WYSTAWIONE Z DATĄ AKTUALNĄ (MAX. 3 MIESIĄCE PRZED ŚLUBEM) PRZEZ PARAFIE, GDZIE MIAŁ MIEJSCE CHRZEST
  • POTWIERDZENIE PRZYJĘCIA SAKRAMENTU BIERZMOWANIA (JEŚLI NIE MA ADNOTACJI W AKCIE CHRZTU)
  • LICENCJA LUB ZGODA NA ZAWARCIE ZWIĄZKU MAŁŻEŃSKIEGO W TUTEJSZEJ PARAFII, JEŚLI ANI NARZECZONA, ANI NARZECZONY NIE ZAMIESZKUJĄ (MIEJSCE MELDUNKU NIE MA TU ZNACZENIA FORMALNEGO) NA TERENIE NASZEJ PARAFII. (DOKUMENT TEN WYDAJE JEDNA Z  PARAFII, NA KTÓREJ TERENIE FAKTYCZNIE ZAMIESZKUJĄ – PRZEBYWAJĄ, DŁUŻEJ NIŻ 3 MIESIĄCE NARZECZENI)
  • DOKUMENTY Z  USC – ZAŚWIADCZENIE STWIERDZAJĄCE BRAK OKOLICZNOŚCI WYŁĄCZAJĄCYCH ZAWARCIE MAŁŻEŃSTWA (WYDAWANE PRZEZ USC W 3 EGZ. MAX. 3 MIESIĄCE PRZED ŚLUBEM)      WYMÓG POWYŻSZYCH DOKUMENTÓW DOTYCZY NARZECZONYCH, KTÓRZY NIE ZAWARLI WCZEŚNIEJ ZWIĄZKU CYWILNEGO W USC.
  • AKT MAŁŻEŃSTWA Z USC (DOTYCZY NARZECZONYCH, KTÓRZY ZAWARLI JUŻ WCZEŚNIEJ CYWILNY ZWIĄZEK MAŁŻEŃSKI).
  • ŚWIADECTWO UKOŃCZENIA KURSU PRZEDMAŁŻEŃSKIEGO
  • POTWIERDZENIE  KONSULTACJI PORADNICTWA RODZINNEGO
  • AKT ZGONU WSPÓŁMAŁŻONKA (DOTYCZY WDÓW, BĄDŹ WDOWCÓW, KTÓRZY WSTĘPUJĄ
    W POWTÓRNY ZWIĄZEK MAŁŻEŃSKI)
  • WYROK SĄDU ZEZWALAJĄCY NA ZAWARCIE MAŁŻEŃSTWA (DOTYCZY NARZECZONYCH, KTÓRZY NIE MAJĄ WIEKU WYMAGANEGO DO ZAWARCIA WAŻNEGO ZWIĄZKU MAŁŻEŃSKIEGO)

DODATKOWE INFORMACJE PORZĄDKOWE:

Narzeczonym przygotowującym się do zawarcia małżeństwa przypominamy, iż zgodnie z rozporządzeniem Kurii Metropolitalnej Łódzkiej, kamerzyści oraz fotografowie obsługujący uroczystości w kościołach winni posiadać identyfikator potwierdzający ukończenie właściwego kursu organizowanego przy wyżej wymienionej Kurii.

Kamerzyści i fotografowie nie posiadający powyższych uprawnień nie mogą obsługiwać uroczystości w kościołach.

Pragniemy zatem przypomnieć Narzeczonym, iż powinni upewnić się, czy wybrani kamerzyści i fotografowie posiadają niniejsze uprawnienia.

Narzeczonych prosimy także, by zatroszczyli się o mądry dobór strojów ślubnych – wypada, aby były one godne miejsca, jakim jest Świątynia.

Namaszczenie chorych

W Kościele katolickim Namaszczenie chorych zostało odnowione w wyniku Reformy liturgicznej soboru watykańskiego II. 30 listopada 1972 roku papież Paweł VI wydał na ten temat konstytucję Sacram Unctionem Infirmorum. Współcześnie kładzie się nacisk na znaczenie uzdrawiające namaszczenia. Jak zauważył Katechizm Kościoła Katolickiego, choć w historii udzielania tego sakramentu doszło do ewolucji w kierunku rytu przedśmiertnego, jednak nigdy nie zapomniano o jego mocy przywracania zdrowia ciała i duszy

Do obrzędu używa się oleju chorych (łac. oleum infirmorum), poświęconego przez biskupa w Wielki Czwartek lub przez delegowanego kapłana. Sakrament ten dana osoba może przyjąć wielokrotnie, ilekroć nastąpi u niej znaczące pogorszenie stanu zdrowia (KKK 1515). Jeżeli choroba uniemożliwia spowiedź, łaską sakramentu, jako aktu Kościoła, któremu zostało powierzone zadanie rozwiązywania i związywania (por. Mt 18,18) jest także odpuszczenie grzechów.

Trzy sakramenty, namaszczenie, jako sakrament Ducha Świętego, udzielane razem z poprzedzającą je spowiedzią (= sakramenty uzdrowienia) i następującą po nim Eucharystią – są w pewnym sensie odpowiednikiem Sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Z reguły, w pierwszych wiekach Kościoła udzielano ich w następującej kolejności: w czasie Nocy paschalnej najpierw był chrzest, po którym następowało namaszczenie bierzmowania, a następnie ochrzczonych prowadzono na wspólną Eucharystię, włączając ich do wspólnoty Kościoła, jakby byli już w nowo odzyskanym raju.

Kapłaństwo

Wszelkie informacje dotyczące rozeznania powołania do życia kapłańskiego osoby zainteresowane mogą uzyskać na stronach Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi:

http://www.wsd.lodz.pl/

Pogrzeb

Pogrzeb chrześcijański nie udziela zmarłemu ani sakramentu, ani sakramentaliów; zmarły znajduje się już poza porządkiem ekonomii sakramentalnej. Pogrzeb jest jednak obrzędem liturgicznym Kościoła.

Prawo do pogrzebu

Wierni zmarli powinni otrzymać pogrzeb kościelny, zgodnie z przepisem prawa. Kanon określa, że pogrzeb kościelny jest prawem każdego wiernego, który odchodzi z tego świata. Prawo to oczywiście rodzi automatycznie obowiązek Kościoła celebrowania tego obrzędu. Jak to jeszcze dostrzeżemy w dalszych rozważaniach, prawo to może zostać w pewnych konkretnych przypadkach ograniczone. Pogrzeb kościelny, w którym Kościół wyprasza duchową pomoc zmarłym, okazuje szacunek ich ciału i równocześnie żywym niesie pociechę nadziei, należy odprawiać z zachowaniem przepisów liturgicznych.

Prawo do pogrzebu kościelnego na pierwszym miejscu przysługuje wszystkim wiernym zmarłym. Prawodawca kościelny rozpatruje również innego rodzaju przypadki:

– Co do pogrzebu, katechumeni są zrównani z wiernymi.

– Ordynariusz miejsca może zezwolić na pogrzeb kościelny dzieci, których rodzice mieli zamiar je ochrzcić, a jednak zmarły przed chrztem.

– Ochrzczonym przynależnym do jakiegoś Kościoła lub wspólnoty kościelnej niekatolickiej, można pozwolić na pogrzeb kościelny według roztropnego uznania ordynariusza miejsca, jeśli nie ma ich własnego szafarza; chyba, że się ustali, iż mieli przeciwną wolę.

Odnośnie samego sposobu grzebania, Kościół na pierwszym miejscu zaleca pochówek ciał do ziemi, nie zabrania jednak kremacji, jeśli nie została wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej.

Miejsce nabożeństwa pogrzebowego

Nabożeństwo pogrzebowe za każdego wiernego winno być z reguły odprawione w jego własnym kościele parafialnym.

Każdy jednak wierny albo ci, do których należy troska o pogrzeb zmarłego, mogą wybrać inny kościół na pogrzeb, za zgodą tego, kto nim zarządza, i po zawiadomieniu własnego proboszcza.

Odmowa pogrzebu kościelnego

Kodeks Prawa Kanonicznego określa wypadki, w jakich wierny zostaje pozbawiony prawa do pogrzebu kościelnego. Pogrzebu kościelnego powinni być pozbawieni:

– notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy

– osoby, które wybrały spalenie swojego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej;

– inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać pogrzebu bez publicznego zgorszenia wiernych.

Pierwsza grupa ludzi nie budzi raczej wątpliwości. Ci, którzy porzucili wiarę chrześcijańską, dopuścili się herezji lub schizmy, postawili siebie poza Kościołem i dlatego nie mają prawa do pogrzebu kościelnego. W naszych polskich warunkach czasami zdarzają się odejścia katolików do innych wyznań, lub jeszcze częściej do różnego rodzaju sekt, np. do Świadków Jehowy. Wówczas osoby takie pozbawiają siebie prawa do pogrzebu kościelnego. Czasami jednak zdarzają się sytuacje, że jakiś ochrzczony notorycznie nie uczestniczy w sakramentach Kościoła (Spowiedź św., Eucharystia…). Notoryczne jednak nie praktykowanie nie jest dowodem na apostazję. Duszpasterz powinien przy nadarzającej się okazji upewnić się, że człowiek ten nie chce mieć nic wspólnego z wiarą i Kościołem, np. w czasie odwiedzin kolędowych. Powinien również odnotować fakt ten w kartotece parafialnej, albo jeszcze lepiej sporządzić dokument pisany stwierdzający stan faktyczny z podpisem zainteresowanej osoby. Bez takiego upewnienia się, duszpasterz nie ma prawa odmawiać pogrzebu, argumentując, że osoba ta nie praktykowała. Jest to tym bardziej zrozumiałe, że Kościół czasami pozwala również na pogrzeb kościelny osoby z innego wyznania chrześcijańskiego. Duszpasterz może jednak w inny sposób zaznaczyć dezaprobatę Kościoła wobec tego rodzaju postępowania, np. poprzez mniej okazałą ceremonię pogrzebową, czy przez odpowiednią homilię.

Drugą grupę stanowią ci, którzy wybrali spalenie swojego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej, a więc np. dla zamanifestowania swojej niewiary w zmartwychwstanie, życie wieczne itp., właściwie wykluczyli siebie z grona członków Ludu Bożego i dlatego nie przysługuje im prawo do pogrzebu.

Wiele trudności w ocenie mogą przysporzyć przypadki osób określone ogólnie jako „jawni grzesznicy”. Mówiąc o tej grupie osób, należy mieć na uwadze przede wszystkim tych, którzy jawnie i publicznie żyli w związkach niesakramentalnych, w konkubinacie itp.

W przypadku konkubinatu, gdy nie istniała żadna przeszkoda do zawarcia małżeństwa, sprawa wydaje się stosunkowo prosta. Zainteresowane osoby wykazują najczęściej złą wolę, nie chcąc zawrzeć prawdziwego małżeństwa. Duszpasterz posiada, więc prawo do odmowy pogrzebu lub odprawienia w sposób mniej uroczysty samej ceremonii.

W przypadku innego rodzaju związków niesakramentalnych sprawa się komplikuje. Zmarły, który pomimo tego, że trwał w takim związku, utrzymywał jednak kontakt z Kościołem, modlił się, a nawet miał szczerą wolę zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego – znajduje się, więc w innej sytuacji. Ostatecznie decyzja należy tutaj do proboszcza, który przecież najlepiej zna miejscową sytuację. W przypadku ślubów cywilnych, jeśli osoby takie nie mogą zawrzeć ślubu kościelnego z powodu przeszkody poprzedniego węzła, nie powinno to być jedynym motywem odmowy pogrzebu kościelnego. Powinny na to złożyć się jeszcze inne, dodatkowe elementy, np. notoryczne niepraktykowanie, nieprzyjmowanie kolędy, nieuczęszczanie dzieci na lekcje religii.

Kanon 1184 § 1 podkreśla bardzo ważny element – odmawia się pogrzebu tylko wtedy, gdy dana osoba nie wyraziła przed śmiercią żadnych oznak pokuty. Sytuacja zmienia się zasadniczo, gdy ktoś przed śmiercią wyspowiadał się i otrzymał rozgrzeszenie. Do oznak pokuty można zaliczyć jednak również: prośbę o kapłana, nawet gdyby nie zdążył przybyć, ucałowanie krzyża, wzbudzenie aktu żalu, uczynienie znaku krzyża itp. O oznakach pokuty może zaświadczyć nawet jedna wiarygodna osoba. Dlatego duszpasterz przed odmową pogrzebu powinien upewnić się, czy czasami nie było jakichkolwiek oznak pokuty. Gdy powstaje jakaś wątpliwość, należy się zwrócić do miejscowego ordynariusza, do którego decyzji należy się dostosować.

Pozbawienie pogrzebu zawiera w sobie także odmowę odprawienia Mszy świętej pogrzebowej. Nie oznacza to jednak, że nie wolno odprawiać za tego zmarłego jakiejkolwiek Mszy św. Wolno, a nawet należy odprawiać Msze św. w intencji tego zmarłego, ale nie może to być Msza św. pogrzebowa.

Należy również pamiętać, że odmowa pogrzebu kościelnego nie może wiązać się z odmową miejsca na cmentarzu parafialnym, chyba, że w danej miejscowości znajduje się inny cmentarz, np. komunalny. Każdy człowiek ma prawo do pogrzebu, chociażby nie odbywał się on według ceremonii kościelnej i w obecności kapłana. Tak więc, zarządca cmentarza wyznaniowego nie może zabronić pogrzebu na tym cmentarzu według innych rytów religijnych, czy świeckich. Nie może być jednak zmuszany do sprawowania pogrzebu kościelnego osoby, która powinna być go pozbawiona.

Pogrzeb samobójców

Kwestia pogrzebu samobójców nie jest w sposób bezpośredni podejmowana w obowiązującym Kodeksie Prawa Kanonicznego. W związku z tym odwołujemy się do Instrukcji liturgiczno-duszpasterskiej Episkopatu Polski o pogrzebie i modlitwach za zmarłych z 5 maja 1978 roku. Instrukcja ta w numerze 13 stwierdza: Według powszechnego zdania psychiatrów samobójcy nie są w pełni odpowiedzialni za swój czyn. Dlatego nie odmawia się im pogrzebu katolickiego, jeżeli w ciągu życia okazywali przywiązanie do wiary i Kościoła. Uczestnikom takiego pogrzebu należy wyjaśnić sytuację.

Zacytowany przepis odnosi się do tych, którzy zanim odebrali sobie życie należeli do grona ludzi, których moglibyśmy określić jako praktykujący katolicy. Fakt targnięcia się na własne życie odbieramy jako skutek jakiegoś stanu patologicznego i w związku z tym nie tylko nie odmawiamy im katolickiego pogrzebu, lecz także nie czynimy żadnych różnic w celebracji samej ceremonii. Oczywiście korzystamy z okazji czy to podczas homilii czy w innym stosownym czasie, by uświadomić wiernym, ze fakt odebrania sobie życia przez osobę, której pogrzeb ma miejsce, był podyktowany brakiem pełnej świadomości czy stanem chorobowym o podłożu psychiatrycznym.

W swej dalszej części Instrukcja poucza, że: Samobójcę, który przed zamachem na własne życie dawał zgorszenie, należy traktować jako jawnogrzesznika. W takiej sytuacji już możemy mówić o ewentualnej odmowie pogrzebu katolickiego lub przynajmniej ograniczeniu uroczystego celebrowania samej ceremonii. Czynimy to jednak nie z tego powodu, że dana osoba popełniła samobójstwo, ale dlatego, że jej życie było przeciwne duchowi chrześcijańskiemu i do samej śmierci trwała w oddaleniu od Boga i Kościoła manifestują to również przez fakt zadania sobie śmierci. Tak więc w przypadku samobójców powinny dodatkowo weryfikować się elementy omawiane już w kan. 1184 § 1. Odprawienie bowiem takiej osobie pogrzebu identycznego jak każdemu innemu katolikowi żyjącemu w duchu religijnym byłoby zgorszeniem dla wspólnoty miejscowego Kościoła. Czasami zgorszenie dawane za życia przez samobójcę polega na alkoholizmie, a przez to również na braku praktyk religijnych. W związku z tym jednak, że zarówno samobójstwo, będące efektem jakiegoś zaburzenia psychicznego, jak i alkoholizm, który jest chorobą, nie powinny być jedynym motywem odmowy pogrzebu.

MAJĄC NA UWADZE POWYŻSZE PRZY ORGANIZACJI POGRZEBU WYMAGANE SĄ:

  • AKT ZGONU
  • JEŚLI ZMARŁY MIESZKAŁ NA TERENIE INNEJ PARAFII ZGODA TAMTEJSZEGO KSIĘDZA PROBOSZCZA
  • INFORMACJA O SAKRAMENCIE CHORYCH – JEŻELI ZMARŁY BYŁ ZAOPATRZONY SAKRAMENTAMI ŚWIĘTYMI

Korzystanie z niniejszej witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies. Zmiany warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do plików cookies można dokonać w każdym czasie. Polityka Prywatności    Informacje o cookies

ROZUMIEM